Courtney Dauwalter, 41-letnia ultramaratończyni i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci biegów górskich, w miniony weekend po raz czwarty wygrała Hardrock 100 w Kolorado. Na 160-kilometrowej trasie pobiła własny rekord i dobiegła do mety w nieco ponad 26 godzin. Po biegu mówiła jednak mniej o wyniku, a więcej o tym, co przez ostatnie kilkadziesiąt kilometrów wyprawiał jej żołądek. Relację z mety opisał Runner’s World.
Rekord trasy mimo całonocnych wymiotów
Hardrock to 160 km górskich szlaków z przewyższeniem około 10 km, czyli nieco większym niż wysokość Mount Everestu liczona od poziomu morza. Dla Dauwalter problemy zaczęły się na ostatnich mniej więcej 50 km. Po minięciu najwyższego punktu trasy zaczęła wymiotować i wymioty nie ustąpiły już przez całą noc.
Na mecie opowiadała o tym ze śmiechem. „Nawoziłam trasę przez większość nocy” – przyznała. Nie udawała też superbohaterki: powiedziała, że miała ochotę „położyć się na szlaku i zostać tam na zawsze”. Mimo to dotarła do mety szybciej niż kiedykolwiek wcześniej na tej trasie w tym kierunku.
Ten sam kłopot w tym samym miejscu
To nie pierwszy raz. Za każdym razem, gdy Dauwalter biegnie Hardrock w tym kierunku, jej układ pokarmowy odmawia posłuszeństwa w podobnym miejscu. Próbowała zmieniać jedzenie, inaczej planować odżywianie na trasie i inaczej się przygotowywać, ale nic z tego nie rozwiązało problemu.
Z perspektywy trenera to dobra wiadomość dla każdego, kto ma za sobą zepsuty start przez brzuch. Nawet zawodniczka tej klasy, z dopracowanym planem, nie ma pełnej kontroli nad żołądkiem przy wielogodzinnym wysiłku. Plan żywieniowy ćwiczy się na treningach, o czym piszemy w tekście o tym, co jeść przed długim biegiem i w jego trakcie, ale nie daje gwarancji.
Kiedy wymioty to sygnał, żeby zejść z trasy
Dauwalter ma za sobą lata startów i potrafi ocenić, kiedy złe samopoczucie jest jeszcze tylko złym samopoczuciem. Amator, który pierwszy raz wymiotuje na trasie, nie ma takiego punktu odniesienia. Nie jestem lekarzem, więc trzymam się prostej reguły z doświadczenia trenerskiego: jeśli nie utrzymujesz żadnych płynów przez dłuższy czas, a do tego pojawiają się zawroty głowy, splątanie, ból w klatce piersiowej, kołatanie serca albo od wielu godzin nie oddajesz moczu, kończysz bieg i idziesz do punktu medycznego.
Zwykłe mdłości przy dużym wysiłku to co innego niż postępujące odwodnienie, a granica między nimi przesuwa się szybciej, niż się wydaje. Zwolnienie, marsz zamiast biegu i małe łyki napoju z elektrolitami często wystarczą, żeby żołądek się uspokoił. Jeśli szukasz, czym się nawadniać, zajrzyj do naszego porównania napojów z elektrolitami dla biegaczy.
Do zapamiętania
- Dauwalter wygrała Hardrock 100 po raz czwarty, z rekordem trasy w nieco ponad 26 godzin, choć wymiotowała przez całą noc.
- Nawet dopracowany plan żywieniowy nie gwarantuje spokojnego żołądka na wielogodzinnym wysiłku.
- Brak możliwości utrzymania płynów, splątanie albo brak moczu przez wiele godzin to powód do zejścia z trasy, a nie do zaciskania zębów.
Bez pacera, z minimalnym wsparciem
W tym roku Dauwalter postawiła na prostotę. Biegła bez pacera, czyli osoby, która w biegach ultra towarzyszy zawodnikowi na części trasy, pilnuje tempa i pomaga przetrwać kryzysy. Wsparcie ograniczyła do minimum: jej mąż jeździł samochodem z zaopatrzeniem między punktami, w których mogła na nią czekać pomoc.
Źródło: https://www.runnersworld.com/news/a71906038/dauwalter-wins-hardrock-100/
Materiał informacyjny, nie stanowi porady medycznej.
