Biegasz, ćwiczysz, trenujesz twardo, bo „przecież po to to wszystko robisz”. Aż pewnego dnia ciało mówi: stop. Dagny Scott, amerykańska autorka książki o bieganiu kobiet, biega z przerwami od ponad 50 lat. W osobistym eseju opisuje, jak nagła choroba zmusiła ją do zmiany podejścia. To nie badanie naukowe, tylko historia jednej osoby, ale może ci się przydać niezależnie od tego, czy biegasz maraton, czy chodzisz na spacery.
Spis treści
Kiedy twardość przestaje wystarczać
Scott przez lata budowała formę na zasadzie „przełamuję zmęczenie”. W pracy, przy porodzie i w macierzyństwie ta umiejętność jej służyła. Trzy lata temu obudziła się i poczuła, że świat wiruje, a podłoga leci w stronę twarzy. Po roku wizyt u lekarzy, badań i skanów wykluczono problemy fizyczne. Rozpoznano migrenę przedsionkową, czyli rodzaj migreny, w którym na pierwszy plan wysuwają się zawroty głowy, a nie sam ból głowy.
Według autorki to schorzenie bywa niedodiagnozowane, częściej dotyka kobiet, a o mechanizmach w mózgu wiadomo niewiele. Możliwy związek z wahaniami hormonów i genami jest jedynie sygnalizowany, a pewnie działa stres, który nasila czynniki wyzwalające ataki. Przyczyna jej własnych objawów pozostaje zagadką.
Pierwszą reakcją było „będę walczyć”. Szybko okazało się, że walka z takim przeciwnikiem tylko go karmi. Scott zaczęła słuchać ciała zamiast je przekonywać. Jej wniosek: nie wszystko da się przezwyciężyć siłą woli, a akceptacja to nie to samo co poddanie się.
Bieg, który bywa spacerem
Dziś, gdy czuje się na siłach, zakłada buty z pomysłem na trening, ale traktuje go tylko jako pomysł. Zaczyna wolno i obserwuje, co ciało przyniesie danego dnia. Jeśli kręci jej się w głowie, a słońce za bardzo razi, idzie na spacer. Jeśli czuje moc, przyspiesza. Żaden wariant nie jest porażką.
Nie znaczy to, że odpuściła. Twierdzi, że pracuje nad formą ciężej niż od lat, tylko inaczej. Chodzi na rower stacjonarny, który oszczędza kolana, na całościowy trening siłowy i na jogę, która brutalnie pokazuje braki w równowadze. Cel się zmienił: nie wynik, tylko jak najlepsze starzenie się. Radość czerpie teraz z tego, co wokół biegu: pierwszego chłodnego powietrza jesieni, zapachu wiosennego błota, samego ruchu na dworze.
Co możesz z tego wziąć dla siebie
Po pierwsze, traktuj plan treningowy jak wstępny pomysł, a nie wyrok. Dobre i gorsze dni zdarzają się każdemu, a z wiekiem tych drugich zwykle przybywa. Spacer w gorszy dzień nadal liczy się jako ruch.
Po drugie, jeśli długo trenujesz jednym sposobem, rozważ dołożenie treningu siłowego, ćwiczeń równowagi i aktywności łagodnych dla stawów. Autorka sama zaczęła od nich, gdy bieganie przestało być oczywiste. To jej doświadczenie, nie dowód naukowy, ale kierunek jest rozsądny.
Po trzecie, nie porównuj się za bardzo. Scott przyznaje, że trochę zazdrości znajomej, która po pięćdziesiątce biega ultramaratony, i jednocześnie jej kibicuje. Obie emocje mogą istnieć naraz. Starzenie wygląda u każdego inaczej, a ty nie musisz iść cudzą drogą.
I ważne zastrzeżenie: nagłe, silne zawroty głowy to powód, by skonsultować się z lekarzem, a nie próbować je „przebiegać”. Autorka dopiero po roku badań usłyszała diagnozę, więc zacznij od lekarza rodzinnego, a w razie potrzeby neurologa.
Materiał informacyjny, nie stanowi porady medycznej.
Źródło: źródło (https://www.runnersworld.com/runners-stories/a74405711/running-aging-acceptance/)
Materiał informacyjny, nie stanowi porady medycznej.





